W przygotowaniu
- Cytat

How Beaver Stole Fire from the Pines - Nez Percé
NP/BO: NP/BO: American Indian Myths and Legends, Selected and Edited by R. Erdoes & A. Ortez

Once, before there where any people in the world, the different animals and trees lived and moved about and talked together just like human beings. The pine trees had the secret of fire and guarded it jealously, so that no matter how cold it was, they alone could warm themselves. At length an unusually cold winter came, and all the animals were in danger of freezing to death. But all their attempts to discover the pines' secret were in vain, until Beaver at last hit upon a plan.

At a certain place on Grande Ronde River in Idaho, the pines were about to hold a great council. They had built a large fire to warm up themselves after bathing in the ice water, and sentinels were posted to prevent intruders from stealing their fire secret. But Beaver had hidden under the bank near the fire before the sentries had taken their places, and when a live coal rolled down the bank, he seized it, hid it in his breast, and run away as far as he could.

The pines immediately raised a hue and cry and started after him. Whenever he was hard pressed, Beaver darted from side to side to dodge his pursuers, and when he had a good start, he kept a straight course. The Grande Ronde River preserves the direction Beaver took in his flight, and this is why it is tortuous in some parts of its course and straight in others.

After running for a long time, the pines grew tired. So most of them halted in a body on the river banks, where they remain in great numbers to this days, forming a growth so dense that hunters can hardly get through. A few pines kept chasing Beaver, but they finally gave out one after another, and they remain scattered at intervals along the banks of the river in the places where they stopped.

There was one cedar running in the forefront of the pines, and altogether he despaired of capturing Beaver, he said to the few trees who were still in the chase, "We can't catch him, but I'll go to the top of the hill yonder to see how far ahead he is." So he run to the top of the hill and saw Beaver just diving into Big Snake River where the Grande Ronde enters it. Further pursuit was out of the question. The cedar stood and watched Beaver dart across Big Snake River and give fire to some willows on the opposite bank, and recross farther on and give fire to the birches, and so on to several other kinds of trees. Since then, all who have wanted fire have got it from these particular trees, because they have fire in them and give it up readily when their wood is rubbed together in the ancient way.

Cedar still stands alone on the top of the hill where he stopped, near the junction of Grande Ronde and Big Snake rivers. He is very old, so old that his top is dead, but he still stands as a testament to the story's truth. That the chase was a very long one is shown by the fact that there are no cedars within a hundred miles upstream from him. The old people point him out to the children as they pass by. "See", they say, "here is old cedar standing in the very spot where he stopped chasing Beaver."

Based on an account in the Journal of American Folk-Lore, 1890

[T]
Jak Bóbr Wykradł Sosnom Ogień - Legenda Indian Nez Percé

Dawno temu gdy na świecie nie było ludzi, różne zwierzęta i drzewa żyły, poruszały się i rozmawiały ze sobą podobnie jak robią to ludzie. Sosny znały sekret ognia i zazdrośnie go strzegły, tak że bez względu jak zimno było, tylko one mogły sie ogrzać. W końcu nadeszła niezwykle ostra zima i wszystkie zwierzęta mogły zamarznąć na śmierć. Ich wszystkie próby odkrycia sekretu sosen były bezowocne, aż w końcu bóbr wpadł na pomysł planu.

W ustalonym miejscu nad rzeką Grande Ronde w Idaho, sosny miały mieć wielką naradę. Wzniosły wielkie ognisko aby się ogrzać po kąpieli w lodowatej wodzie i wystawiły wartowników aby powstrzymać nieproszonych gości od kradzieży sekretu "ognia". Lecz bóbr, zanim wartownicy zajeli swoje miejsca, ukrył się pod skarpą blisko ognia i gdy żarzący się węgielek potoczył się w stronę brzegu, bóbr porwał go, ukrył przy piersiach, i uciekał tak daleko jak tylko mógł.

Sosny natychmiast poderwały się z krzykiem do pogoni i zaczeły ścigać bobra. Za każdym razem gdy go dościgano, bóbr wyrwał szybko z jeden strony na drugą aby wymknąć się ścigającym a gdy miał możliwość, utrzymywał prosty kurs. Rzeka Grande Ronde utrzymuje kierunek, który bóbr podejmował w czasie swojej ucieczki i dlatego jest tak kręta w jednym miescu a prosta w innych.

Po długim pościgu sosny zmęczyły się. Wiekszość z nich zatrzymała sie na brzegu, gdzie w wielkich ilościach stoją do dnia dzisiejszego. Utworzyły tak gęsty las, że myśliwi z trudem mogą przez niego przejść. Kilka sosen dalej scigało bobra, lecz i one - jedna po drugiej, w końcu rezygnowały i pozostay rozproszone w odstępach wzdłuż brzegu rzeki w miejscach gdzie się zatrzymały.

Jeden cedr, który gonił na przodzie sosen, i razem z nimi w rozpaczy ścigał bobra, powiedział do kilku drzew, które w dalszym ciągu były w pościgu: "Nie możemy go złapać, lecz ja wejdę na szczyt tego wzgórza aby zobaczyć jak daleko w przodzie jest bóbr". Cedr wbiegł na szczyt wzgórza i zobaczył bobra, który właśnie nurkował w rzece Big Snake, i dał ogień kilku wierzbom rosnącym na brzegu po przeciwnej stronie. Przeprawił się ponownie i dał ogień brzozom, i dalej kilku innym drzewom. Od tego czasu, wszyscy, którzy chcieli ogień, wzniecali go przy pomocy tych właśnie drzew, ponieważ one mają ogień w sobie i latwo go oddają, gdy ich drewno, starożytnym sposobem jest pocierane o siebie.

Cedr w dalszym ciągu stoi samotnie tam gdzie się zatrzymał - na szczycie wzgórza obok połączenia rzek Grande Ronde i Big Snake. Cedr jest bardzo stary. Tak stary, że jego szczyt jest już martwy, lecz dalej stoi dając świadectwo, że historia jest prawdziwa. O tym, że pościg był bardzo długi, świadczy fakt, że na odcinku stu mil w góre rzeki, nie ma innych cedrów. Starzy ludzie mijając go, wskazują dzieciom mówiąc: "zobaczcie, tym stoi stary cedr, w miejscu w którym się zatrzymał ścigając bobra".

UWAGA !
Copyrights (October, 2002) / Wszelkie prawa zastrzeżone - Janusz Szpaczyński